เวลานี้ ขอหลบจากงานมากมาย มาทิ้งระเบิดอารมณ์บูดๆไว้ที่บล๊อกดีกว่า
(บ่นกับใครไม่ได้ ก็ลงที่บล๊อกนี่แหละวะ พื้นที่ของเรานี่หว่า ใครหลงมาอ่าน ถ้าไม่อยากอ่านอะไรเพ้อเจ้อก็ข้ามไปเลยนะ 55)

กำลังคิดอยู่ว่า..เวลาเราอยากเหวี่ยงอะไรแย่ๆออกไป เราจะนึกถึงสถานที่ใดเป็นอันดับแรก

…

ในเมื่อขึ้นชื่อว่า “นึกถึงอะไรเป็นอันดับแรก” เราก็ไม่ควรใช้เวลาคิดนาน
คำตอบแรกแบบไม่ต้องคิดของฉันตอนนี้

หนีไม่พ้น …”ทะเล!!!”

ทะเล คงเป็นตัวเลือกอันดับแรกๆในใจใครหลายๆคน

แต่ก็อดคิดไม่ได้..ทำไม ทำไม ทำไม ทำไมต้องเป็นทะเล!!
นึกๆไป ฉันคงแอบติดใจ ตอนสำลักน้ำเค็มๆแสบจมูกๆของน้ำทะเล
คลื่นที่ซัดแรงๆซะจนลงไปเจอกับพื้นทรายและเปลือกหอยคมๆข้างล่าง
คิดแล้วยังสะใจไม่หาย ครั้งสุดท้ายที่ได้เล่นกับพลังคลื่นแรงๆแบบนั้นคงนานโขอยู่
เพราะพอโตขึ้นมา ความรู้สึกแบบสาวๆ ก็ทำให้ฉันห่างจากน้ำทะเลมากขึ้นเรื่อยๆ
ต่างจากตอนเด็ก ที่ตัวจะเหนียว จะดำคล้ำจากแดดซักเท่าไหร่ก็ไม่เคยเกี่ยง
แถมยังเล่นน้ำทะเลทั้งวันจนตัวดำปิ๊ดปี๋ โดนเพื่อนล้อไปสามวันเจ็ดวันก็ยังมี
แต่ถ้าแลกกับความสนุกสะใจ ที่ทะเลกรุงเทพ เทียบไม่ได้ก็คงคุ้มค่าสุดๆในตอนนั้น

(ก็แหงล่ะ บ้านอยู่นครศรีฯ จะให้ไปเล่นสวนสยามได้ไง 555)

*เวลานี้ฉันอยากโดนคลื่นทะเลซัดแรงๆ*
แต่คราวนี้ ผลที่อยากได้จากมัน ไม่ใช่ความสนุกแบบที่วัยเด็กถวิลหา
กลับกลายเป็น ความสะใจ และสุขใจ
บางครั้งมันก็สะใจดีที่โดนคลื่นซัดใส่แรงๆแบบนี้
ชีวิตก็เหมือนกัน…
การโดนอะไร กระหน่ำใส่แรงๆซะบ้าง
บางที อาจจะทำให้เราเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น ได้รับรู้ถึงช่วงเวลาที่พลังชีวิต ใกล้ถึงศูนย์มากขึ้นทุกทีๆ (ตอนนี้รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยชีวิตนี้ก็ได้ลิ้มรสชาติช่วงเวลา”หมดพลัง”แบบนั้นกับเค้าบ้าง)
ความเจ็บปวดมักทำให้เราได้แสดงความเข้มแข็ง เมื่อเจอคลื่นหนักๆ ลูกต่อๆไป คงจะลุกขึ้นยืนได้แล้วก็สุขใจกับมันต่อ (แม้จะว่ายน้ำไม่เป็น 555)

…สุขใจไป สำลักไป…

ทรมารหน่อย แต่อีกเดี๋ยวก็คงหาย ไม่มีใครสำลักน้ำทะเลที่ซัดใส่เข้ามาแรงๆแล้วตายหรอก
นอกเสียจาก เราปล่อยตัวไปตามคลื่นนั้น ไม่ลุกขึ้นมาต่อกรกับมันอีกเลยต่างหาก

คลื่นทะเล1ลูก มีโอกาสซัดเราได้แึ้ค่1ครั้ง มันผ่านมา แล้วมันก็จะผ่านไป
(บางทีมันอาจจะ)ง่ายๆแค่นั้นเอง…

ที่บ่นมาไม่ใช่อะไรหรอก แค่อยากไปทะเล 55555555555555555555